| 
其實好耐之前已經發覺自己係on9.
 果晚臨返香港前, 呀爸哂d相入電腦係到睇.佢睇完又睇返之前果d,
佢話呀媽個樣老左. 因為我地而勞碌又擔心. 我1點先返到大埔,
佢都照係個站到等我. 我想要乜, 佢幾乎都滿足哂我所有要求.
我跌左副con落洗手盤, 佢冇鬧我就同我去配過. 我話部電腦個
window唔夠新我做唔到coursework, 佢肯買過部比我. 但係,
佢整係要我唔好成日玩電腦傾電話, 我都做唔到. 佢要我考
好成績, 我應承唔到佢.我話happy farm好玩, 我呀爸會聽我
講又去玩下. 我次次好閔, 佢地都願意比我鬧, 安慰我. 其實
我唔知我仲有幾多個暑假可以同佢地去旅行.
我諗左好耐, 如果我要結婚生仔, 係三十歲前係最好. 因為當
佢廿幾歲出黎做野時, 你都只不過係五十歲, 可以睇住佢地既
成就. 同時, 你又可以同佢地相處得耐d. 愈諗愈灰, 因為人一生
真係好短暫, 曾幾何時, 我問過點解我地要做人? 我地死左乜都
帶唔走, 咁我做乜而家要建立咁多野? 其實個問題至今對我都係
不解, 但係已經冇解既必要, 因為我你係呢個無聊既人生得到左
喜怒哀樂. 人係要有哀怒先至會享受喜樂, 起伏令到人生更刺激.
我有試過想自殺, 最後都冇. 咁當然係因為淆啦. 而家諗起堅覺自
己on9.
家庭對一個人黎講係好重要, 就算你放棄你自己, 你既
人格, 佢地都唔會放棄你. 所以, 早D訓啦.
|
